Árið 2007 var aftur farið í Grunnavík í 1. september.
Þátttakendur:
- Sigfús Kristjánsson
- Finnur Hrafn Jónsson
- Stefán Páll Einarsson
- Sigurður Sigfússon
- Hlín Sigurðardóttir
Nú var leigður einn af sjóstangaveiðibátunum frá Suðureyri til að komast til Grunnavíkur. Þegar komið var til Grunnavíkur var komið myrkur sem var mun dimmara en höfuðborgarbúar eiga að venjast.
Ljóst var að starfsmenn Tilkynningarskyldunnar voru hálf uggandi yfir því að ferðamenn væru að þvælast á sjóstangaveiðibát í niðamyrkri alla leið út í Grunnavík.
Reyndur trilluskipstjóri (Sigurður) ásamt GPS staðsetningartæki í bátnum tryggði að við komumst örugglega á áfangastað. Friðrik á Ramónu hafði einnig ljós uppi og tók á móti okkur af sinni alkunnu hjálpsemi.
Gist var síðan í Ferðaþjónustu Grunnavíkur á Sútarabúðum.
Kláruð var grind og klæðning útveggja ásamt þaki. Þarna munaði miklu að hafa þaulvanan trésmið sem Stefán er.
Sett var strax þakjárn á skúrinn en á sunnudagseftirmiðdegi kom í ljós að ekki var nóg af þaksaumi. Nú voru góð ráð dýr en við vissum að Friðrik í Ferðaþjónustu Grunnavíkur á bát sínum Ramónu átti leið um Bolungarvík um kvöldið. Þá var leitað til gamals skólabróðurs úr Háskólanum, Elíasar Jónatanssonar í Bolungarvík, sem tókst með einhverjum hætti að redda tveimur pökkum af þaksaumi á sunnudagskvöldi.
Þetta er reyndar dæmigert fyrir hjálpsemi Vestfirðinga. Hvort sem var á Ísafirði, Bolungarvík, Suðureyri eða Grunnavík voru menn einstaklega hjálplegir.
Það bjargaði því að við gátum klárað að ganga frá skúrnum á mánudagsmorgninum og hægt var að segja að hann væri orðinn fokheldur.
Ferðin heim yfir Ísafjarðardjúpið til Suðureyrar reyndist slarksöm vegna þess að þó nokkur suð-austan átt var að rífa sig upp. Þá kom í ljós að þessir sjóstangaveiðibátar eru mun betri sjóbátar en halda mætti við fyrstu sýn. Einnig kom í ljós að í höndunum á vönum trillusjómanni, Sigurði, sem er vanur hraðfiskibátum er hægt að beita svona bátum öðruvísi en hægt var að gera á gamaldags og hægfara trétrillum eins og skrásetjari þekkir svo vel frá gamalli tíð.
Á gömlu trillunum var reglan sú að ef þurfti að sigla undan vindi og báru, sérstaklega ef þurfti að gera það skáhallt, þurfti að gæta varfærni og sigla rólega. Á hraðfiskibátum hinsvegar er hægt að víkja sér undan brotsjóum einfaldlega með því að gefa hressilega í. Hældrifið hjálpar einnig til þess að grafa afturendan niður þannig hann steypi ekki bátnum.
Ekki var allt búið vegna þess að í Borgarfirðinum á leiðinni heim var suðaustan áttin búinn að breytast í hífandi rok og rigningu. Þá upplifði skrásetjari það í fyrsta skipti undir Hafnarfjalli að vindurinn rykkti svo harkalega í þungan bílinn að hann hafði völdin í nokkrar sekúndur en ekki ökumaðurinn.
Það voru því orðnir býsna dasaðir ferðalangar sem skiluðu sér í bæinn aðfaranótt 4. september eftir langt og strangt ferðalag. Sigfús Kristjánsson, 83 ára gamall bar sig þó vel þegar ég skilaði honum heim til dóttur sinnar Hönnu í Hafnarfirðinum seint um kvöldið.
Sjá myndir frá ferðinni hérna.